Όταν η αυλή έγινε αλώνι – «Η Γραμμή που Ενώνει»
Την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε στην κοινή αυλή των σχολείων 1ου και 3ου Γυμνασίου Αλεξανδρούπολης η βιωματική δράση «Η Γραμμή που Ενώνει – Όταν τα παγκάκια μιλούν», στο πλαίσιο της Σχολικής Διαμεσολάβησης.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες των δύο σχολείων κάθισαν σε κύκλους γύρω από τα παγκάκια της αυλής και συμμετείχαν σε μια διαδικασία εναλλαγής λόγου και ακρόασης, με τη χρήση συμβόλων και ρυθμικού διαλόγου. Τα παγκάκια «ονομάστηκαν» με αξίες όπως η ειρήνη, η φιλία και η συμφιλίωση, ενώ τα σύμβολα τοποθετήθηκαν στα δέντρα ως διακριτικό αποτύπωμα της κοινής εμπειρίας.
Η δράση συντονίστηκε από τους/τις εκπαιδευτικούς: Σιδηροπούλου Αναστασία από το 1ο Γυμνάσιο και το τμήμα Γ2 και Γιαννάκου Κωνσταντία από το 3ο Γυμνάσιο, τμήμα Γ2 και υποστηρίχθηκε από μαθητές–διαμεσολαβητές των δύο τμημάτων των σχολείων.
Ιδιαίτερη σημασία είχε η ενεργή συμμετοχή όλων των παιδιών, συμπεριλαμβανομένων των μαθητών/τριών που φοιτούν στο πρόγραμμα ΖΕΠ, οι οποίοι/ες συνέβαλαν ισότιμα στη διαδικασία, ενισχύοντας το πνεύμα συνεργασίας και συμπερίληψης. Μαζί με την εκπαιδευτικό τους, Γουρτζελά Δέσποινα, φιλόλογο, ζωγράφισαν τα σύμβολα με τις αξίες που ενώνουν όλα τα παιδιά στην αυλή και διάβασαν ρίμες μαζί με τους μαθητές/τριες ΖΕΠ του 3ου Γυμνασίου.
Η δράση ολοκληρώθηκε με έναν συμβολικό κυκλικό βηματισμό στην αυλή, υπό τους ήχους του τραγουδιού «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια», αναδεικνύοντας μέσα από την κοινή κίνηση τη σημασία της ενότητας, της συνεργασίας και της συμπερίληψης. Ο κύκλος δεν ήταν χορογραφία, αλλά κοινός βηματισμός μια υπενθύμιση ότι όταν τα παιδιά περπατούν μαζί, η αυλή μεταμορφώνεται σε χώρο συνάντησης. Ο ιδιαίτερος αυτός χορός συνεχίστηκε με το άκουσμα και του θρακιώτικου τραγουδιού «Σε αυτό το αλώνι», αναδεικνύοντας με την τοπική μουσική τη σημασία του κύκλου ως χώρου συνύπαρξης.
Η αυλή μας έγινε για λίγο αλώνι.
Και στον κύκλο αυτόν χωρέσαμε όλοι με τον ίδιο ρυθμό.
